Sunday, May 07, 2017

නාඩි වැටෙන තැන!!




.
නන්නත්තාර සැඳෑවක
උමතුවෙන් මෙන් බලාඉමි 
ඔබේ සීතල ඇඟිලි තුඩු 
හිස පිරිමදිනතුරු පමාවෙමි.

ඔබ හිඳී තැන්පත්ව 
පබඳිමින් මියුරු කවිපද 
සෙමින් දොර වසා නික්මෙමි 
කළුවරේ හිස ගසා වැළපෙමි.

ප්‍රියේ!
කල් ඉකුත් නොවන මතක ඇත 
ප්‍රේමයෙන් බැඳුනු එදවස 
නාඩි වැටෙනා තැන සොයා 
සිඹ සිඹ සැනැහුණු අත්ලක.

No comments:

Post a Comment