ලඟට ආවොත්!

සරා සඳ මම අන්ධකාරය හිමි!

සුකුරුත්තන් !!

.

අත් පසුම්බිය දිගහැර 

කිළිටි නෝට්ටු,තොල් අඳුන් කූරු 

සුකුරුත්තන් හා යතුරු 

ඈත් මෑත් කර සොයමි 

ඒ මනරම් රැයෙහි 

බොහෝ සේ දිළිසී වෙහෙසී 

බිම වැටි පරවූ 

තාරුකාවක් තවමත් 

තියේදැයි අමතකවී.

දඬුවම් ......!!

ඔබ විසින් කියවන 

විටෙක නොකියවා ඉවතලන 

විස්මයාර්ථ ලකුණු ඇති 

ප්‍රශ්නයාර්ථ නොනගන 

අක්ෂර වින්‍යාස හා 

ව්‍යාකරණ දෝෂ බහුල 

මා එවන කුඩා ලිපි 

එහෙත් ඒ මගේ කවි ය.

ප්‍රේමයේ මග දිග 

අන්ධයෙක් සේ ඇවිදින 

මිහිරිතම වදන් ගිලගෙන 

ගොළුවකු සේ හැසිරෙන 

සුවඳ ඉවකර සැනහෙන 

ඔබේ දෙපයට පෑගෙන 

සිහිනෙකින්වත් නොලැබෙන 

එහෙත් ඒ මගේ ස්නේහය.

සෙල් ටැඹක් වෙනු පතමින් 

වාරු කරගනු පිණිස 

මල් වැටක් වී හිඳිමින් 

සිරස මත මල් හලන 

කල් අරන් ළඟ රැඳෙමින් 

අදිසි වෙන්නට තනන 

ඔබට නොහැඟේ තවමත් 

මා ඔබේ සොඳුරු දඬුවම.

සැළසුම් !!

'මේ ගිම්හාන සෘතුවේ

ඔබේ සැලසුම් මොනවාද?'

"රෝස පෙති ඉලිප්පෙන තටාගයක 

කර වටක් 

ගිලී ..ගිලී ...ගිලී ඉන්න."

'මේ වස්සාන සෘතුවේ

ඔබේ සැලසුම් මොනවාද?'

"කපුරු පෙති ඉලිප්පෙන තටාගයක 

කර වටක් 

ගිලී ..ගිලී ...ගිලී ඉන්න."

'මේ සිසිර සෘතුවේ

ඔබේ සැලසුම් මොනවාද?'

"සමන් මල් ඉලිප්පෙන තටාගයක 

කර වටක් 

ගිලී ..ගිලී ...ගිලී ඉන්න."'

'මහත්මිය, 

මහත් ඒකාකාරීය 

ඔබේ මුළු දිවියම

හිස් ය ,අවර්ණය .'

"මහත්මයා,

ලොම් ඇඳුම් නැත අපට ඔබ මෙන් 

එකම කපු ගවුම 

හරව හරවා අඳිනු මිස."

කපුටෝ!!

.

කුරුල්ලන්ට 

ජල බඳුන් තබමි.

කපුටෝ පැමිණ දිය බොති.

ගල් කැබළි විසිකර එලවමි.

උන් කුරුල්ලන් නෙමේද ?

නෑ ! උන් කළු කැත සත්තු.

ඇලෙන සුළුය,පිපාසිතය,නින්දිතය!!

අවසන් විය යුතු හෙයින් 

පටන්ගත් සියලු දෙය 

නොඇඳ ඉන්නද චිත්‍රය? 

නොගයා ඉන්නද ගීතය?

හැකිවේනම් ඔබට 

දැල්වෙන්න අමතර මොහොතක් 

සපථ වෙමි පිළිස්සෙන්නට 

දෙඅදර රඳවා මඳහසක්.

අරුණෝදය මෙන් 

පැහැදිළිය,මනස්කාන්තය,බිඳෙන සුළුය 

මධ්‍යාහ්නය මෙන් 

ඇලෙන සුළුය,පිපාසිතය,නින්දිතය

සන්ධ්‍යාව මෙන් 

සෞම්‍යය,රාගන්විතය,ශෝකාන්විතය 

පෙම්වත ,මගේ ප්‍රේමය .

අවසන් කපුරු පෙත්ත!!

ඔබ සෙමෙන් බැස යන්න.

අවසන් හිරු කිරණ සේ සිසිර කල.

මොහොතක් පමාවී 

වහ වහා බැස යන්න.

පොකුණ තුළ ගිලීහුන් 

 යටිකුරු සෙවනැල්ලක්ව 

බොඳවූ චල චිත්‍රයක් ලෙස 

අවසන් කර ඔබ යන්න.

සුළඟට ඉබේ නැළවෙන 

ළදැල්ලක්ව ප්‍රාණවත්ව 

හදිසියේ ගිලිහෙණු රුචිව 

හඬක් නොනගා ඔබ යන්න.

යායුතු වුව මා ද

දල්වමි අවසන් කපුරු පෙත්තද 

වහා නිමී ගිය පසුවද 

ඉවකර සැනහෙනු පිණිස අත්ල මත.

මොකද්ද බං ඒ කවිය?

මොකද්ද බං ඒ කවිය?

මතක් කලාට කලාට 

මතක් නොවෙන 

පැයක් තිස්සේ මාන්සි වෙලා ලිව්ව 

ඒ කවිය?

අන්තිම වාරෙ ගණන් උගන්නන්න ආවෙ 

සුදුම අඳින සුදුම සුදු 

අර ගීතානි යාළුවෙලා හිටියේ

එයා ගැන නේද ලිව්වෙ අපි 

සුදුනි ඔබෙ හිතත් සුදු ද අනං මනං වගයක්.

කොහෙද බං යන්නේ මේ?

කට්ට කලුවෙලා තට්ට තනියම

බැන්දා නේද උඹ ඒ කාලෙම 

බොදු ගොවි ඉඩම් හිමි 

කෝ දැන් පැනල ගියාද ඌ ?

මං බැන්දෙ නෑ බං 

මං ඉගෙන ගත්තා 

ඊට පස්සෙ කාර් එකක් ගත්තා 

මහ ගේ නම් හම්බුනානේ 

අම්මයි තාත්තයි මැරුණ බං .

මං ආපහු ඉගෙන ගත්තා 

ඉහළට,ඉහළට,ඉහළට

ඉහලට ගියාම බය හිතනවා බං 

පහළ බලන්න 

වැටෙයි කියලා,රිදෙයි කියලා.

දවසක කුණාටුවක් ආව 

හිල් වුනානේ බං විමානේ 

 කෙලින්ම බිමම තමයි.

තුවාළයි,බිඳුම් ගොඩයි.

හර්දේ වස්තුවත් කෑලි,කෑලි.

මොකෝ උඹ හිනාවෙන්නේ 

මටත් තිබුණා හර්දේ වස්තුවක්.

දැනගත්තෙත් එතකොට මං 

 කොහෙන්ද මිනිහෙක් ඇවිත් 

අහුලලා දුන්න බං කෑලි .

මිනිහ කෑලි අහුලලා මට දුන්නා 

මං කිව්වා ඔයාම තියාගන්න 

ඉල්ලපු දවසක ආපහු දෙන්න 

සින්නක්කර දෙන්න බෑ බං 

දූලම දෙන්නයි.

මට ඉල්ලන්න හිතෙන්නෙත් නෑ 

එයා ආපහු දෙන්නෙත් නෑ 

මට ආයෙ ඉහළ යන්න හිතෙන්නෙත් නෑ 

එයාට මා එක්ක රැඳෙන්නත් බෑ 

මට පව් ද බං , නැත්නං මම පව් ද?

ඔන්න ඔව්වයි විස්තර 

ඒවායින් වැඩක් නෑ බං 

මොකද්ද කියපං අර කවිය 

වෙන මොකටවත් නෙමෙයි බං 

කවි ලියන්න හිතෙනවා ආපහු මට.

අසනීපයක්ද බං මට?

නාඩි වැටෙන තැන!!

.

නන්නත්තාර සැඳෑවක

උමතුවෙන් මෙන් බලාඉමි 

ඔබේ සීතල ඇඟිලි තුඩු 

හිස පිරිමදිනතුරු පමාවෙමි.

ඔබ හිඳී තැන්පත්ව 

පබඳිමින් මියුරු කවිපද 

සෙමින් දොර වසා නික්මෙමි 

කළුවරේ හිස ගසා වැළපෙමි.

ප්‍රියේ!

කල් ඉකුත් නොවන මතක ඇත 

ප්‍රේමයෙන් බැඳුනු එදවස 

නාඩි වැටෙනා තැන සොයා 

සිඹ සිඹ සැනැහුණු අත්ලක.

නිශ්ශබ්ද!!

.

සුරඟනන් ඇස් වසා 

නිශ්ශබ්ද හෝරාව අරඹයි 

තණ පළස හිසනමා 

වැහි බිඳක කිතිකැවුම උහුලයි 

තාරුකාවක එළිය 

පහන් දැල්වෙන තුරුම දිදුලයි 

ඔබ නොකී දේ සිහිව 

මගේ සිත ශෝකයෙන් වෙව්ලයි.

ප්‍රියතම පෙම්වතී!!!

පිරිය යුතු තැන් පිරී ඇති 

තරත් නැති කෘෂත් නැති 

වම් පියොයුරක ඉහළින් 

සමනළයෙක් කොටා ඇති 

නාහෙට නාහන 

ඇට්ටර ගති ඇති 

ඇය තමයි මා දුටු 

ප්‍රියතම පෙම්වතී.

දණහිසට ඉහළින් 

මයික්‍රෝ සායවල් අඳින 

අත් නැති හැට්ට සහ 

විවිධ අබරණ පළඳින 

යන එන හැම තැනම 

පිරිමි සිහිනැති කරවන 

මාවත් නොදන්න හේතුවකට 

ඇය මගේ ප්‍රියතම.

කොයි වෙලේ බැලුවත් 

පිරිමි වටකර සිටින

සිනාසෙනකොට ඇය 

ඇස් දෙක හීනිවෙන 

සට පට පට ගගා 

එකට එක කියන 

මොන එකකටද මන්දා 

ඇයටම හිත යන.

තොල්වල නියවල 

රතුපාට තවරන 

නන්නාඳුනන අයටද 

ඇස් ගහන ඉඟි මරන

කුණුහරුපෙකට වුනත් 

හයියෙන් හිනාවෙන 

ඈ තමා නිදිගත් 

යක්ෂයා ඇහැරවන.

කවදාවත් මගෙන් 

බඳිමුදැයි නාසන 

මටනං කවදාවත් 

ළමයි ඕනි නෑ කියන 

අත් අරින්නම හිතුවත්

අල්ලා ගන්නම හිතෙන 

වයින් මොටද ගෑනුන්ට 

විස්කිත් දෙන්නැයි කියන

ඇය තමා මෙතෙක් හිටි 

ප්‍රියතම පෙම්වතිය.

රිදෙන තැන !!

හිතවතිය ..,

අහිමිවී දෙතිස් වසරක් ගෙවුන විට 

ඇනේනම් කටුවක් ලෙසින් හද තුළ 

මා ඔබට අරන් දුන් නීරස කඩල ගොටුවය .

වෙදැඟිල්ල පැළඳ වූ ළාබ මුදුවය .

ඉඩ තියේ විශ්වයේ අපමණ 

එහෙත් ඇයි මේ තරම් තනිකම.

රිදුම් අකැපය.!!!

.

"ඔයා ආපහු ආව බව මම දැනගත්තා.

හිටි ගමන් පොළොව හෙලවුනා හයියෙන්."

අතර මග අතැර 

බිඳී වෙන්වුන පසුද 

ප්‍රේමයෙන් පෙළෙන වග 

සඟවා හිඳින් සබඳ.

කියන්නට දේ ඇත 

අසන්නට කාරණා එමටය 

එනමුදු නිහඬ වෙමි 

කැළැල් මිස රිදුම් අකැපය.

හිටිගමන් නැවතී 

තදින් සුසුමක් හෙලමි 

දිරිගෙන නොවැළපී 

නියම වූ ගමනම යමී.

වැසි වසියි මල් පිපෙයි 

රාත්‍රිය සෙමෙන් එළඹෙයි 

මියැදුණු තාරුකාවක 

කඳුලක් ඇස් අගින් ගිළිහෙයි .

ක්ෂුද්‍ර!!

.

වසන්නන් විසින් අත්හළ 

බොහෝ ඉපැරණි නිවසක 

තිබී හමුවූ රන්දමක් මෙනි 

නුඹේ සෙනෙහස.

බිඳුණු කවුළුවකින් 

පෙරී ආ එළිය බිඳකට 

තවත් ලොබ බඳිනු නොමැනය 

සකි සඳ.

මනරම් ගිම්හාන සවසක 

වැතිර තණ ඇතිරිල්ලක 

ඔබ සෙමෙන් මුමුණන කවි 

අසා ඉමි නිහඬව.

හමුවූවන්ද ,වෙන්වූවන්ද 

මුනගැසුම් හා සමුගැනුම්ද 

අවිශේෂද ,ක්ෂුද්‍රද ,තුනීදැයි 

වටහාගමි එවිට.

උරහිසක් නැතිව!!

.

පිරී ඇතිවිට බඳුන 

ඉතිරි දිය ඉවත යනබව 

කියාදී ඇති හෙයින් ඔබ 

ශෝකයක් නොගෙනෙයි 

වර්ෂාව.

කුරුඳු තේ බඳුනක 

ඉහළ යන වාෂ්පය දෙස 

බලා ඔබ කී කුඩා කවියක් 

මෙනෙහි කර 

ප්‍රීති විය හැක.

සුවහසක් තාරුකා පිපි 

ආකාස තටාකය මත 

සියුම් දිස්නයක් තිබූ තරුවක 

වියෝගය 

දරාගත හැක.

වැසි වැටී අහවරව 

අඳුරු පැහැ සැන්දෑවක 

තෙත් සඳළුතලයක 

උරහිසක් නැතිව හෝ 

මෙතැන් සිට හිනැහිය හැක,

.....මේ නපුරු කාලයකි....

සිනායන තැන්හිද 

මහත් සේ දුක දැනෙන

ජය කනුව පෙනි පෙනී 

පරාජිත සේ හැඟෙන 

රෑ සිහිනයෙන් පවා 

ඉකි බිඳුම් හඬ ඇසෙන 

මේ නපුරු කාලයකි 

වහා කළුවර වැටෙන .

සාගරය අගිස්සෙන් 

වේලපහ හිරු බසින 

සඳ එන්න ප්‍රථමයෙන් 

තාරුකා ඇස් අරින 

අළු පාට පසුබිමක 

ගහ කොලද හති අරින 

මේ නපුරු කාලයකි

මල් පවා ඉකි බිඳින.

පමා ඇයි පෙම්වත

නොපමාව මෙහි එන්න 

පිපී ඇති සියලු මල් 

අප වෙතට කැන්දන්න 

දෙසැම්බරයට නැවත 

නොඑන්නැයි පවසන්න 

පොරෝනාවක් ලෙසින් 

මා වසා පැතිරෙන්න.

.....දළඹු ෆොසිල.....

 ඇය අසුනේ හරිබරි ගැසෙමින් ඉයර්ෆෝන් කන් දෙක තුළට රුවා ගත්තා.තව පැය දෙකක් නියමිත යානය එනතුරු රැඳී සිටිය යුතුයි.ඉන්පසු තව පැය දාසයක ගමනක්.එයාර්පෝට් එකට පුතා ඇවිත් ඉඳී . 

ඔහු හරියටම ඒ වෙලාවේ එතැන පසුකර යමින් උන්නා.වෙනත් යානයකට. විදුළියක් කෙටුවාක් මෙන් ඇය අසල නැවතුනා.'සමහරවිට අඳුනා ගන්න එකක් නෑ .' 

ඇය මඳක් වෙව්ලුවා.ඉයර්ෆෝන් කන් තුළ රුවාගෙනම ඉද්ද ගැසුවාක් සේ නැගිට්ටා. "ඔයා....?"

 කාලය ඉරුණු තැන් පුරුද්දමින්,රිදුනු තැන් අතගාමින් ටිකි ටිකි හඬ නගන්නට වුනා. සම මඳක් රැලිවී ,කම්මුල් දිස්නය තුනී වී,තැන තැන ඉදුණු කෙස් ගස් සහිත කුඩා ළමයින් දෙදෙනෙක් එකිනෙකා දෙස ඇසි පිය නොහෙලා බලාගත්වනම බලාගෙන උන්නා.

 'මට දුවෙක්. ලබන මාසෙ වෙඩින් එක.'

 "පුතා බැඳලා .මම බබා බලාගන්න යනවා."

 'පැය එක හමාරක් තියෙනවා ෆ්ලයිට් එකට.සති දෙකක ටුවර් එකක්.' 

ඇය සිනාසුනා.විසි පස්‌ වසරකට පෙර මෙන්ම කම්මුලේ සුළියකුත් සමග.

 'මට වෙලාවකට හිතෙනවා ඔයා උත්තරයක් එවන්න ඇති. තැපෑලෙදි නැති වෙන්න ඇති කියලා. එක්කෝ තැපැල් කාරයා ලියුම කඩන්න ඇති.ඔයාගේ ලියුම් කොහොමත් බර නේ. වටිනා කියන මොකවත් නැති හින්දා අකුලකට විසි කරන්න ඇති.'

 ඇය නැවතත් සිනාසුනා. තරමක් ශෝකයෙන්. 

"ඇත්තම කියනවනම් මම ලියුමක් එව්වේ නෑ ."

 'එහෙනං '

 "මම පැනල ගියා."

 'පැනල ගියා? කොහෙටද?'

 "වෙන තැනකට ." 

'කවුද අර බොකුටු කොණ්ඩ හාදය ළඟටද ? මිනිහට හරි හමන් රස්සාවක් තිබුනෙත් නෑ නේද ඒ කාලේ?'

 "ඔව් වෙන්න ඇති. ඒ වුනාට මිනිහට ගිටාරයක් තිබුනා.මට හරියටම පිළිවෙල මතක නෑ .එතනින් වෙන තැනකට,ඉන් පස්සේ තව තැනකට." 

'ඔයා කිය කියානේ හිටියේ,ඔයාට ඔයාව හොයා ගන්න ඕනි කියලා, ඉතින් ඔයාව හම්බ වුනාද?'

 "නෑ .වෙලාවකට හම්බ වෙන්නම ඇවිත් මගෑරුනා .වෙලාවකට ඒ මමෙයි කියලා හම්බ වෙච්චි කෙනාට මං කැමති වුනේ නෑ .

" 'ඉතින් ඔයාට මුකුත්ම ලැබුන් නැද්ද?'

 "ලැබුනා.අන්තිමට. ට්‍රංක පෙට්ටියක්."

 'ට්‍රංක පෙට්ටියක්.???'

 "ඔව්.මම ඒක ගෙදර අරං ගිහිං ඇඳ යටට තල්ලු කළා."

 'ඇරලා බලන්නෙත් නැතුව?'

 "බැලුවා."

 'ඉතිං මොනවහරි තිබුනද?'

 "ඔව්.තිබුනා.දළඹු කෝෂ ෆොසිල හත අටක්"

 'දළඹු කෝෂ ෆොසිල ??

 ' "ඔව්.සමනළයින් වෙන්න කළින් නැවතුණු .එහෙමම ෆොසිල වුනු." 'සමනළයින් වෙන්න ඇරියනම් ඉවරනේ.'

 "සමනලයින්ට බඩගිණි වෙනවනේ."

 'ඉතිං ?' 

"ඉතිං එයාලා ඉගිලෙන්න පටන් ගන්නවා.එක මලක වුනත් ඒ හැටි පැණි නැහැ නේ.මලින් මලට යන්න පටන් ගත්තම මල් මතක වියැකිලා යනවා." 

'ඉතිං දළඹු කෝෂ වලට වුනත් ආහාර ඕනි නේ.' 

"ඔව්.නමුත් ඒවට හෙලවෙන්න බෑ නේ. ඒ නිසා ටික කාලයක් ගියාම ෆොසිල වෙනවා."

 'ඊට පස්සේ?' 

"ඊට පස්සේ බැලින්නං කාලය ගෙවිල ඉවරයි.මගේ ශරිරයෙත් හෝමෝන තිබුනනේ. අම්මල හොයල දුන්න. හා කිව්වා."

 'ඔයාට තිබුනා මට ලියුමක් එවන්න.නැත්නං ටෙලිග්‍රෑම් එකක්. මම එතකොටත් බලාගෙනයි හිටියේ..'

 "එතකොට එස්.එම් .එස් යුගය ඇවිත්."

 'ඔයා දන්නවද මම තාමත් බලාගෙන ඉන්න වග.මොන තරම් බැඳීම් තිබුනත් මම සම්පුර්ණයෙන්ම හිස්වුනු හර්ද වස්තුවක් තියෙන කෙනෙක්. ඔයාට මතකද මම ඒ දවස්වල බස් එකේ යනකොට නවකතා පොත් අරන් ගියා.ඔයා කොන්ඩේ පැත්තට පීරලා යුනිෆෝම් ඇඳලා ගිය කාලේ. මම කවදාවත් පොත් කියෝපු කෙනෙක් නෙමේ.ඔයා ඉල්ලයි කියලයි ඒ අරං ගියේ.'

 "මට මතකයි."

 'ඔයා ඒවා ඉල්ලුවා.කියවලා ආපහු දුන්නා,තියාගන්න කියලා කොච්චර කිව්වත් . මට තේරෙන්න තිබ්බා.ඔයා මාවත් ආපහු දෙයි කියලා.'

 "ඒ කියන්නේ ඔයා දැනගෙන හිටියා."

 'ඔව්.ඒත් මම මාව ආපහු බාර ගත්තේ නැහැ.ඒක නීති විරෝධියි. කුයින්තාන්සියක්වත් නැතුව ආපහු දෙන එක.'

 "ඉඳහිට වෙලාවක මම ට්‍රංක පෙට්ටිය ඇරලා බැලුවා. ඒක ඒකෙ තිබුනා.කුයින්තාන්සිය."

 'සැරෙන් සැරේ ඔයා ඒක දිහා බැලුවද? ඒ වෙලාවකට මටත් එන්න තිබුනා.'

 "ඔයාට එන්න වෙන එකක් නෑ .අපේ ගෙදර සැර බල්ලෙක් හිටියා. අවසරලත් අයට විතරයි එන්න පුළුවන් වුනේ.බල්ලා කුයින්තාන්සි ගැන දැනගෙන හිටියේ නෑ ."

 'ඔයා කවියක් ලියපු පුංචි කොළ කෑල්ලක් මගේ ළඟ තාම තියෙනවා.මට ඒක කට පාඩම්.දැන් කවි ලියන් නැද්ද ඔයා?'

 "කියවන්න කෙනෙක් නැතුව කවි ලියන එක මහා වෙහෙසකාරී වැඩක්. කවි වෙනුවට මම චෙක් ලියන්න පුරුදු වුනා. ඒක හරි විනෝදයි.ප්‍රතිපලත් ලැබුනා.ඉන් පස්සේ මට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් වුනා.චෙක් හරි වටිනවා.පිටිපස්ස පැත්තේ කවියක් වුනත් ලියන්න පුළුවන්."

 'ඉතිං අර අම්මලා හොයාදුන්නු කෙනා? එයත් ෆොසිලයක් වුනාද?'

 "නෑ .එයා ඒකට කැමති වුනේ නෑ .එයා සමනළයෙක් වුනා."

 'ඒ කියන්නේ??' 

ඇය ඔරලෝසුව බැලුවා.සිනාසුනා.වෙලාව හරි.

 

'ඔයා මාස හයකින් ආපහු එනවද? අපිට දවසක හම්බ වෙන්න පුළුවන්ද? ඔයා ෆේස් බුක් ඉන්නවද? ස්කයිප්? වට්ස් ඇප් ? මට ටෙලිෆෝන් නොම්මරේ දෙනවද?' 

"මට දැන් පනස් හතක් .ඔයාට හැටක් ."

 'නිකං දුක සැප අහන්න විතරක්.ඔයා හොඳින් ඉන්නවද දැන ගන්න විතරක්.'

 ඈ නැගිට්ටා. ඔහුගේ හිස පහලට ඇද නළල මත දිගු හාදුවක් තැබුවා.උණුසුම්.තෙත.තොල් සායම් පැහැය මඳක් තැවරුණු . 

පසු නොබලා ඉදිරියට ගියා.

සමනළියක් විලසින්. 

ඔහු තව බොහෝ වෙලාවක් එක තැන නතරව බලා සිටියා. 

දළඹු කෝෂ ෆොසිලයක් විලසින්.

අනුන්ගේ ඇඳුමක්!!!

.

බොහෝ දිනවල 

මහත් අපහසුවක් දැනේ. 

අනුන්ගේ ඇඳුමක් ඇඳ ඉන්නවා මෙන්

හිර ගතියක් දැනේ.

සමහර වෙලාවට

කකුල් හිරවෙනු දැනේ 

නොගැළපෙන පාවහන් පැළඳ ඉන්නවා මෙන් 

අපහසුවක් දැනේ.

නොහිතන වෙලාවක 

මහ අමුත්තක් දැනේ 

අනුන්ගේ වචන දොඩනවා මෙන් 

නුහුරු ගතියක් දැනේ.

නිතරම සිත යට 

ප්‍රශ්න මාලාවක් නැගේ 

මේ මාද අනුන්දැයි 

කොනහා බලන්නට සිතේ.

අගෝස්තුව මත අගෝස්තුව !!!

හැම අගෝස්තුවකම 

ග්‍රීෂ්ම ඉර අව්ව මැදින් විත් 

කවුළුව යටින් තබා යයි 

සුබ පැතුම් ලිපියක් ඔබ.

එවූ ලිපිනයක් නොමැතිව 

ලබන ලිපිනය සඳහන්ව 

දකුණට ඇලවූ අත් අකුරු 

දැන් මඳක් විරූපිය වියපත්ය.

කියන්නට කොතෙක් දේ වේද 

නොකියාම නිහඬ වෙමි. 

පෙර අගෝස්තුව ලිපිය මත 

මේ අගෝස්තුව අතුරමි.

ග්‍රීෂ්මය,වසන්තය,සිසිරය 

තව වරක් පසු කරමි 

ඊළඟ අගෝස්තුව තෙක් 

ළය හැඬුම් වළකමි.

පියවර හඬක් ඇසුනත් 

කවුළු දොර නොඅරිමි 

ඔබට රිසි අයුරින් 

ප්‍රේමයට ඉඩ දෙමි.

ආදරෙයි,ආදරෙනි 

බොඳවූ වදන් කියවමි. 

ආදරෙයි,ආදරෙනි 

සිහින් ස්වරයෙන් මුමුනමි .