.

දෙවියන් වහන්ස...!
පාපොච්චාරණය කල යුතුය
කුඩා පව් කීපයක් පිළිබඳ.
පශ්චතාප නොවන හෙයින්
සමාවක් දිය යුතු නැත.
දැනුම් දීමක් පමණි
යළි යළිත් එලෙස විය හැකි බව.

.
සිහින් මීදුමකි
ඔබ
මා වටා දැවටෙන
සිහින් චලනයකටත්
බිඳී යන්නට තනන!

.
.....සමාවෙන්න....

දෙවියනි
කිසිවක් සිද්ධ කල මැනැවි.
සුළි සුළඟක්,ගංවතුරක්
සුනාමියක්,ස්වීප් දිනුමක්
මොනවත්ම බැරිනම්
පිඟානක් බිඳීමක්....
කිසිවක් සිද්ධ කල මැනැවි.
හිස් බව ගිලගන්න පළමු
ජීවිතය!

.
.....ගාඩිනියා......
ඝණඳුරට ඉඩ තියා
අවසාන තරුවද
නිමෙන්නට තතනන.

සුලඟක වෙලී එයි
ගාඩිනියා මල් සුවඳ
එදා වාගේම අද.

ඔබ තවම කැමතිද
ගාඩිනියා සුවඳ හමන
විළවුන් වලට!.

.
විළෙහි හැඩය ගත්
ජලයට
බඳුනෙක හැඩය
සිත සනහාද?

.
......කවියෙකුට.....
ඔබට හැකිය
කවි ලියන
සාමාන්‍ය කෙනෙකු වන්නට.

බත පිසින අතරතුර
රෙදි සෝදන අතරතුර
වැඩට යන එන ගමන්
ඔබට කවි ලිවිය හැක.

කාර් එක සෝදන ගමන්
බාර් එකේ ලතවෙන ගමන්
පාක් එකේ ඇවිදින ගමන්
ඔබට කවියෙක් විය හැක.

දිග රැවුල්,හැඩපළු කෙස් වැටි
සුදු ගවුම්,බාච්චු සාය
මෙකී නොකී විලම්භීත
අවැසි නැත කවියෙක් වෙන්ට.

අවදියෙන් සිටියදීද
නිදමින් සිටියදීද
රමනයේදීද
මරණයේදීද
ඔබට හැක කවියෙක් වෙන්ට!

.
සන්ධ්‍යාව
අඳුරු පිරුවට ඇඳ
සෙමෙන් හුස්ම ගනිමින්
භාවනාවක නිමග්නව.

කුඩා තරුව
කොතෙක් ඉඟි බිඟි පෑවද
අද නම් පලක් නොවෙන!

.
කවුළුව මත මීදුමද
මීදුම මත කවුළුවද
වෙන් කර ගත නොහැකි විය.
අවසන් වරට
ඔබ මුහුණ බොඳවුන!

.
සිඟිති දොළ පාරක
අතින් අත ගෙන ගලාගිය
දිය බිඳු දෙකකි අප දෙදෙන
ගල් කුළක හිස් හැපී වෙන්වුන.

විසල් සාගරය තුල
හඳුනන රුවක් සොයමින්
තවම හිස් ඔසවා බලයි
දිය බිඳු දෙකක් ඉඳහිට .

.
උස කුඩයක් යයි
දකුණු පැත්තට
වැඩිපුර ඇලවී!

.
අකල් වැස්සකි වට.
පඹයින් තෙමෙති
කෙත්වල.

.
එකම එක පාරක්
මල් පිපෙන ගසකින්
පලක් නැත තවත්.

මෝසම් සුළඟ
වැසි රැගෙන එනවා
අද මෙන් හෙටත්!

.
කවුරුදෝ කාටදෝ
ගැයූ පෙම් ගීයක්
මන්ද්‍ර ස්වරයක් නගා
සුළං හා වියැකෙයි.

ගහකොළ තුරුල් වී
රහස් ගොන්නක් කියා
සඳ පහන එන්ට පෙර
කළු පොරෝනය එළයි.

හෙවනැලි රාශියක්
ඉතා දිගු අඩි තියා
රෑ වෙන්න පෙරාතුව
හුඹස් ඇතුලට වැදෙයි.

ඈත ග්‍රහ ලෝකෙක
මං වැනිම තව කෙනෙක්
අකුරු මැද හිස හොවා
වැරදි කවියක් ලියයි.

.
අත්හැර දැමු විළක
පෙඳ පාසි මෑත්කර
ගොඩට ගන්නා තුරු
සැඟව.

අමතක වූ මතුපිටෙක
දුවිලි පිසදමා
ඔප දමන දින තෙක්ම
වසංව.

අඳුරු ගල් ගුහාවක
එළිය පුංජයක් විත්
නමින් අමතන තුරුම
සිහිසුන්ව.

සිටියේද සැඟවී
බොහෝ කල් ගතවී
මුණගැසෙන තුරු නුඹ
මටම.

.
එළඹෙතැයි සිතන කුණාටුව.
පහන හා ඇරුණු කවුළුව.

.
දුර ඈත කන්දක
තිත් පෙළක් ඇවිදින
දර මිටි හිසින් ගෙන.

.
"නිල්පාට ඔසරියට
මහන්සිද?"

'සුදු කමිසයට මොටද
ඒ වග?'

...?.....
නූපන් කැකුලකි
මලක් වී පරවෙන්න බැරිවුණ.

වියලුන තණ ගසකි
මහ ගසක් වෙන්න ඉඩ තිබුණ.

වීසිකළ ගඩොලකි
දාගැබක් වෙන්න ඉපදුන!

දුර්වර්ණ බිත්තියකි
කැටපත් පවුරක් වෙන්න සිතුව !

උසම උස
කහ මල් ගස
හරියකට නමවත් නොදන්න
කුමට මල් අතුරනවාද අලුයම
තැලී පොඩිවෙනු පිණිස පා යට
මං වැඩට යන්නෙ
හත හමාරට බව දැන දැන!

.....යළිත් මල් සිටවන්න නොහැකිය.....
සිහින් දුමක් ඇත
තවම ඉඳහිට
ඉහළ යන.

රස්නෙ ඇති
නොකිව්වට.
හිනාවීගෙන හිටියට.

ඈ
ඇවිත් ගියාය.
හිසකෙස් අවුල් කර
මල් සුවඳ තබා නළලත
පළඟැටියෙක් වගේ පැන පැන
ඉක්මනටම ගියාය.

යළි
නොඑනු ඇත.
තොරතෝංචියක් නැතුව
දුක කියන රෑහියන් සමග
තනුවකට ඉඩ ඉතිරි කර
නොඑන්නම ගියාය.

මතක
නොමැකෙනු ඇත.
හැම රාත්‍රියක් පාසාම
අඩ නින්දෙන් තිගැස්සී
සියුම් ඉකියක් සමග
මා අවදිකර ගියාය.

දුම් දමන කේතලය
නිතර හිස්වෙන
යළිත් පිරවෙන.

අප දෙදෙන
උණු තේ බොමින්
සීතල නොදැනෙන්ට.

මඳක් දොඩමළුව
නිකරුණේ හිනැහෙමින්
සතුටින්ය පෙනෙන්ට.

ඉහළ යන වාෂ්පය
හරියටම මුහුණු මත
ඇස් දෙක වැහෙන්නට.

මිහිදුම
නළල සිඹ සිඹ
ගොයම් පැලවල
එන දෙසැම්බරයේත්
හමුවෙමුයි කියන!

පණිවිඩකරුවෙක් එවා ඇත
මිහිරිය කියා රාත්‍රිය.
සීතල..,
කවුළුවෙන් රිංගන්ට පෙර
රෑහියනි
රැගෙන ආ මැනව වයලීන.
කදෝකිමියන්ට හැක
පහන් දල්වන්ට තැන තැන!

දියණිය
ඔබ රිංගා ගිය
කුඩා කඩුල්ල
පෙර පරිදිමය.
ආපසු එන්න බැරි ලෙස
වැඩී ඇත්තේ
ඔබය!!

තරු වට්ටියෙන්
වැටුණු තරු කැට
ජනෙල් පඩි මත
රැයෙහි නතරව!

.
ඔබ සිටියේ හිනාවීගෙන.
අලි කකුල් කලිසමක් ඇඳ
කොණ්ඩය වවාගෙන.
මගේ මුහුණේ බය පාට.
කොට ගවුමක් ඇඳ
පෝනිටේලයක් දමාගෙන.
හමුවිය නොසිතු ලෙස
පරණ පොත් අල්මාරියක සිට.
එතැන් සිට තවමත්
ගොළුය බිහිරිය
මගේ සිනහව!!!

.
.....හිස ගසා දැමීමෙන් පසු.....
ඇසේ වධකයා නගන සිනහව
ශාලාව දෙවනත් කර.
නඩුකාරයාද නිදි වගේ
ඇහෙන්නේ ගොරවන හඬ.
විත්තිකරුට කිසිත් නෑසෙයි
සැනසිල්ලෙනි ඔහුද.
ජුරි සභිකයෙක් අවදියෙනි
නින්දක් ලබනු නොහැකිව!

.
හරියට සිනාවක් වගේමයි
හඬන්නට මොහොතකට පෙර
ඒ ඉකිය!

.
සුදුවුන හිසක් හා
හැඩ මැකුන ගතක් ඇතුලෙත්
නාඹර සිතක් ඇති
ළමයෙක් ඉන්නවා මගෙත්!..

.
මිතුර මා පැරණි නුග ගස
උස යන ඔබ දෙස බලා හිඳින
එක් වරක්වත් නැමී පහලට
ආයුබෝවන් නොකීවද!!

.
.....නුග ගහ ,ගඟට කියයි....
මට එකතැනම ඉන්ට සිදුවීම
නුඹට රිසි තැනක යන්ට හැකිවීම
වැරදි ලෙස කාටවත් නොපෙනීම
අනේ!මේ ඉතින් මගේ නොලැබීම.

.
අපොයි මේ සද්දෙ
නිස්සද්දෙ!

.
දෙවියන් හිඳී
ඇලේ දොළේ වෙලේ පොළේ
හැංගිමුත්තම් කරමින්
සිරස සඟවමින්
කුඩා අං පෙන්වමින්!

.
හිරු එන්න පළමුව
අවසාන වතාවට සිප ගනී
ගඟ හා මිහිදුම!

.
හමුවූ නොයෙක් වර
අතින් අල්ලා ගන්න බැරි විය.
අහිමි වූ බව හැඟෙන විට
මගේ අත් දිග මදිවිය..

.
තහනම් කල නුවරක
තහනම් කල පොකුණ අස
එක්තරා දිනයක
පාෂාණිභූතවූ ඔබේ රුව.

කුරුබිලියකින් රිංගා
බැලිය හැකි,ස්පර්ශ කල හැකි.

පණ උපදවන මන්ත්‍රය
ජපකළ නොහැකි.
කුඩා කුරුබිලියෙන්
මෙපිටට ගෙන ආ නොහැකි.

.
ඔබ
ගල් කුලකි
රළ ගසන තැන.
සියුම්
පෙණ කැටියකට
බිඳී ගිය !

.
දෙතුන් පොලකින් ඉරී
අන්ඩ දැමු හදවත් දෙකක්
නූස් හතරැස් මේසයක
මුහුණට මුහුණ බලාගෙන.

කවුළුවෙන් හොරෙන් විත්
අකීකරු සුළඟක්
පහන්සිල බිඳ දමයි
කැළැලි නොපෙනෙන ලෙස...

.
ගැඹුරු නින්දක් අතර
නම කියනවා ඇසී
තිගැස්සී අවදි වෙමි.

කහපාට මල් පිරුන
ලොකු ඇහැළ ගහක් යට
හරියටම ඔබ හිඳී
එදවස සිටි ලෙසම.

"සිහිනයක්" යැයි ලියූ
දැන්වීමකුත් සමග!

.
ගස කියා තිබුණාය
කොළ පාට ගවුමක්ම
උවමනා බව.
එක් සිසිර ඍතුවක.

.
ඔබ ඇති
කොහේහරි තැනක
වැස්ස නරඹමින්
කඳුළු වස්සමින්!..

.
අප්පච්චි..,
නුඹට මං පේනවද
මං අඬන වෙලාවට
තාම දුක හිතෙනවද
ඔලුව අත ගාන්නට බැරි නිසා
'හෝස්' ගා බඩ පපුව දැවෙනවද ?

.
සතුට
ළඟ ලඟම ඇති සේ පෙනේ
වීදුරු දොරක
අත වදින බව නොදැනේ!..

.
පමාවී ආ අය
පමාවී යා යුතුය
නියමයක් නැත.
ඉක්මන් නොවුණත්
ඉක්මන් වෙන්ට පුළුවන.
ගිය අය ආ බවක් අසා නැත
ආවත්..., ඒ වෙන කෙනෙක්ය.
වැලි සෙල්ලම් කල බවවත්
මතක නැත.

.
මුදු සුමුදු
පහසක් දී
පිහාටුව
ඉගිලුණි.
සුළං ආ අත තවම
සොයා ගන්නට බැරිවිණි...

.
ඇය ඉතා යහපත්ව උන්නාය.
යහපත්තු ලොව පහල වන තුරුම.

.
.....විවාහය.....
සතියකට සැරයක්
දූවිලි ගසා
පරිස්සම් කර
යළි නමා තබමි
අත්තම්මාගෙන් උරුම වූ
කළුවර පෙට්ටගම තුළ
හොරෙක් හතුරෙකුට
ළංවෙන්න බැරි ලෙස.

.
හිමියනි
අමනාප නැත.
රෝස මල් නොගෙනාවට.
උළුඳු වඩයක් කා
ප්ලේන්ටී බොන්න යමු අප.
ඉරුණු අත් බෑගය
තවත් එක් මාසයක්
සඟවා තියා ගත හැක.

.
මා පැරණි පෙම්වත
රහසේම ලියා එවනු මැන
වැව් ඉවුර අද්දර
අදත් මල් පිපී තිබුනාද යන  වග.

.

...වැඩි දුරක් නැත...
වල් රෝසමල් පිපුණු මාවත
පසු කරන් යමි අදත් හවසට
බැරි වෙලාවත් ඔබ ඇවිත්දැයි
සිත අසයි පෙර පුරුදු විලසට.

මල් පඳුරු දණ ගසා එක තැන
දුක කියයි දඟකාර සුළඟට.
හැමදාම ඇවිදින්න එන අර
යුවළ ඇවිදින් අතින් අත ගෙන.

මුමුණන්න සිටි රහස් සේරම
කියමි අහසට,වැවට,සුළඟට
නොකියන්න ඔබ අසා සිටිතැයි
පෙනෙන නොපෙනෙන ඉසව්වක සිට.

පැලක් ඇත නිදන්නට
බතක් ඇත බුදින්නට
තවත් පිටු දෙක තුනක
පොතක් ඇත බලන්නට.

.
ඉහිරුණු මුතුහරක්
තවම ළය තුළ ඇත
සැඟවුන මුතු ඇටයක
අඩුවකුත් සහිතව.

.
කහපාට තුරුපත්
හිස නමා සුළඟට
මා අවට පතිතව.

සිහින් දිය දහරක්
කවියක් මුමුනමින්
දිය බිඳු ඉසින.

මා බොහෝ හිස්ව
එක විටම
පිරී ඉතිරෙන්න ලංව!

.
.....වෙහෙසය....
සුළඟ
මා අවදි නොකරව
කියඹුවැල් අවුල් කර රිසි ලෙස.
හිරු එළිය
නොවැටෙන් ඇස මතට
කීතු කීතු කර සිහිනය.
මිතුරනි
නොඑවන් අරාධනා පත්
මිය ගිය එකෙකු සේ සලකව.
ලෝකය
අතහැර දමන් මා
මායාවේ ගිලෙන්නට ඉඩහැර.

.
සුළඟ..,
සිපගත් පලියටම
නැවතිය යුතු නැතැයි
සෙමෙන් මුමුණන විට
නතරවී අහවරය මම.

.
......(ඔබේ) පවුලේ පින්තූර .....
ඔබ හිඳී
ඇගෙ කරට අත දාගෙන
දරුවනුත් තුරුළු කරගෙන
මගේ ඇස් දිහා
පරණ ඇස් වලින් බලාගෙන.

ගිලෙන්නට ආසන්න
මල් පෙත්ත
වැර යොදා පදිනු මැන
තොටමුණට
කුණාටුව යළි එන්න
පළමුව
පමාවී ගොඩවැදුණු
කුහුඹුව!

බිඳෙන හැමවර
ජීවිතය
කෑලි අලවමි
පුරුදු ලෙස.
එහෙත් මගහැරේ
නිතරම
කුඩා කොටසක්
වඩා ප්‍රියකළ.

මගේ හද පොකුණකි.
කුඩා වැහි බිඳටද
විසල් ගල් කුලටද
රැළි නගන අඩු වැඩි ලෙස.
මතුපිට කම්පනය පෙන්වන
ඇතුලත කම්පාව සඟවන.

අමදින්නෝ අමදිත්.
ඒ බව දැන දැනත්
තුරු...
හෙලති මල්
නැවත නැවතත්
පාගනු පිණිසත්!

උදයේම පිපී
පැය අටක් වෙහෙසව
පරමලක් සේ ඒවි
අපේ අම්මා
හන්දියේ බේකරියෙන්
ආදරය ටිකක් ගෙන
ආයෙමත් කුස්සියේ
පිපෙන්නට.

....පතිනි- පති ....
ඇය
කළු ගලක් බැඳගෙන
ගෙළ වට
සුළඟට ගතු කියන.

ඔහු
කුරුසයක් තබාගෙන
උර මත
කන්දට බැන වදින!

වැස්ස
පතිතව
රිය කවුළුවක
ඇවිද ගිය
අප දෙදෙන
පෙනෙන
මැකෙන
යළි පෙනෙන
යළි මැකෙන!

...හුදකලාව....
සිහින් සර සරය
සුළඟ විය හැක.
පහන නිවන්නට ඇත්තේත්
ඒ සුළඟමය!..

ගිම්හානයය මුලටම.
අතු ඉති වියළවනු පිණිස.
ඉක්බිති සුළඟය
කොළ හලා පිරිසිදු කරන්නට.
හිම පැමිණේ අන්තිමට .
පිරිසිදු සුදු ඇඳුම් ගෙන.

සියල්ලෝ පසසති හිම
මුලින් ආ අය මතක නැතිකර!

දවස
මුදු ලෙස ඇරඹ
කුරිරු ලෙස ගතකර
පරාජිත ලෙස නික්ම යයි.

.
ඇය සිටියාය
සෙවනැල්ලකුදු අහිමිව
කුස්සියේද ආලින්දයේද
රෙදිවැල අසලද
මල් ගස් මුලද
නිහඬව.බිම බලාගෙන.
හදිසියේම
තැපැල්කරු විසින්
සොයා ගන්නා තුරු.

පින්වතිය
පව් මේ විසල් ගස් වැනිය
ගස් ගලවා දමන්න.
ස්වාමිනි
ගස් ගැලවුවද
කුඩා පැළ ඇත.
පින්වතිය
කුඩා පැළද ගලවන්න.
ස්වාමිනි
කුඩා බීජ තිබේ.
පින්වතිය
පොළොව පෙරළා දමන්න.
ස්වාමිනි
කපුටු වසුරින් යළි  පැල ඇතිවේ.
පින්වතිය
කපුටන් එළවාදමන්න.
ස්වාමිනි
උන් ගස් අතර සැඟවේ.
පින්වතිය
මේ විසල් ගස් ගලවා දමන්න.
ස්වාමිනි
.......!!

කුඩා මුහුදු රැල්ලක්
ඔළුව ඔසවා බලයි
උස්  කන්දක් මත
උල්පත තවම ඇත්දැයි!

.
මගේ උකුලත පිපුන
කුඩා උල්පත ඔබ.
වැඩුණි නොසිතු අයුරින්
තවත් රඳවනු නොහැක උකුලත.

අවසර පදය පවසමි
නොනැවතී  ගලා යනු මැන 
ඉවුරු අද්දර සිරි නරඹමින්
මහා ගඟුලක්ව  ඇදී යනු මැන.

බොහෝ දුරු කතර ගෙවමින්
මහ සයුර හමුවූ දින
කෙතරම් කුඩා දැයි නුඹ
මුල් වතාවට පසක් වෙනු ඇත.

ආයෙත් එකම  සැරයක්
උකුලතෙහි නැළවෙන්නට
හිත රිදෙන මොහොතක
හිතෙනු ඇත ඒ කිසි සැකක් නැත.

ගඟුලක්ව සයුරට ගිය
සයුරෙහි රළ පෙළක්වුණ
නුඹට යළි උල්පතක් වීමට
නොහැකි බව දන්නෙමිය මම අද!

"මේ මගේ හර්දේ වස්තුව
මේ කුටීර
මේ කපාට
මේ නාල"

'මේ කවුද?
මම නෙමෙයි ,වෙන කෙනෙක් නේද?'

"ආ..., ඔව්
මේ මං මැරෙන්න කලින් එක නොවැ"

...සඳ....
හෙට රෑ එනවනම්
සුදු ගවුමක් ඇඳන් එන්න.
පන්සල් ගෙනියන්න
තරු ටිකකුත් කඩන් එන්න.
වෙල්යායේ මැද්දටම ඇවිදින්
ඇබිත්තක් කමතකට මුවාවෙන්න.
නළලතේ හාද්දක් තියන්නම්
කාටවත් නොපෙනෙන්න පාත්වෙන්න.

දල්වන්න ගිනිමැලය
ගල්වෙන්න කලින්
අප
සීතලට.

සුදු ගවුම් ඇඳගෙන
බාල් නැටුමට ප්‍රමාදව
ලහි ලහියේ දිව යති
වලාකුළු කෙල්ලන්.

දොරවල් අගුළු ලා
යතුරුත් අතට ගෙන
උන් එනතුරු නිදි මරති
වයසක බස්සන්.

තැනින් තැන දුවගොස්
දූවිලි නාගෙන
ඇඟ සෝදගන්න යති
දඟ සුළං කොල්ලන්

මේ විසල් විශ්වයේ
අසිරි දේ නරඹමින්
මං මුළා වී නමුදු
ඉතා සතුටින් මං.

ස්තුති කරමි
බොහෝ තත් සිඳුනද
පෙරමෙන් හොවා ළයමත
සුසර කරමින් අවසාන තත
ඉතිරිවූ ප්‍රේමය සුරකින
ඔබේ මුදු දෑතට!

ලොකු ගෙයක්
කුඩා මේසයක්
වියපත් යුවළක්
රස විඳිති උණු බතක්.

පිඟන් රාක්කය මත
පිඟානක් ඇත තවත්
වසර ගණනක සිට
බත් කන්න නාවත්!

අලියන්ටත් සිහින ඇත
හෙන්ඩුව අහලක නැතිවිට
පුංචි ඇස් වලට පෙනෙන.
කුහුඹුවන්ගේ සිහින මෙන්ම
අහිංසක!

.
භාවනායෝගීව නුඹ
ගං ඉවුර මත
නිහඬය ගඟද ගහකොළද මසුන්ද
ඔබේ හඬ අසනු රිසිව!

නැවතුනොත්
නවතිනවද?

අපේ අල්ලපු ගෙදර
නිතරම සාද පැවැත්වෙන
නෑ මිතුරන් නිතර යන එන
පොඩි උනුත් දුව පැන ඇවිදින
බැදුම් සුවඳ කටට කෙල උනවන
හිනා හඬවල් හරිම සද්දෙට
ඕවා මහ බොරු වැඩ!

මට බෑ
සරත්චන්ද්‍ර කියන විදියට
වැද්දට කඩුව දෙන්න.
මං දෙන්නෙ
රාමට!

දෙවියන් අතරද
සිටිය හැක ඉඳහිට
මනුස්සකම් ඇති අය
බෙහෙතකට ගන්නට!

අපි මුලින්ම
හෙණ්ඩුවක් ගත්තා.
කවදාහරි දවසක
අලියෙක් ගන්නකන්!

ප්‍රියය

නින්ද නොඑයි.

මටසිළිටි ඇතිරිලිය

සුවඳ පැන් ඉස ඇත

ඔබ හිස තැබූ තැන

ලකුණකි වළගැසුණු .

ප්‍රියය

නින්ද නො එයි.

සඳ පහන මායාකාරීය.

මඳ නළද සීතය

ඔබ වැතිර හුන් තැන

සුවඳකි පිරිමි.

ප්‍රියය

නින්ද නො එයි.

ඉක්කා ගසයි වවුලෙක්

සර සර හඬකි අතු පතර.

ඔබ ස්පර්ශ කල තැන්හි

රිදුමකි මිහිරි.

ප්‍රියය
නින්ද නොඑයි.
දොරක් වැසෙන හඬ ඇසෙයි
පියවර හඬක් වියැකෙයි
යලි හෙට දිනක් ඇත්දැයි
නොසිතා හිඳිමි.

ප්‍රියය
නින්ද නො එයි!!!!

.

අනවසරයෙන් ගෙට පනින

උතුරු දිග සිහිලැල් සුළඟ

නිරතුරුව මතක් කරදෙයි

මගේ දෑසේ පටු බව.

දුර ඈත කොදෙව්වල

හමු නොවූ මිතුරන්ද

නොගිය මං මාවත්ද

තව බොහෝ ඇති බව.

පහන් දැල්වෙන නිවෙස් තුළ

නවකතාවල චරිත ඇති බව

පල්ලිවල පන්සල්වල

ඝණ්ඨාර නද දෙන බව

මෙතෙක් පෙම් නොකළ පෙම්වතුන්

මඟ බලා සිටිනා බව

මෙතෙක් පා නොතැබූ කඳුවල

වර්ණවත් මල් පිපෙන බව

උඩු සුළඟට හසුව

සියොතුන් පාව යන බව

මගේ ජීවිතය බැඳගත්

මුදුන් මුල් තිබෙනා බව

අනවසර උතුරු සුළඟ

මතක් කර දෙයි නිතරම!!!!

....ඒ දෙදෙන .....
ඇය සිතා සිටියාය
සියල්ල සතුටින් කෙලවර වෙතැයි.
ඔහු කියා දුන්නේය
එය එසේ නොවෙතැයි!

මම
සියලු වීදිවල පහන් දල්වමි.
ඇය
නිවසේ පහන දල්වනු ඇති!

අද නඩු දිනයය.
පැමිණිලිකරුත්
විත්තිකරුත්
විනිශ්චයකරුත්
මා වෙන!

....පොරොන්දු.....
ගොඩවෙන්න පළමුව
ඔබ හා ඈ සිටින ඔරුවට
පිළින දිය යුතුය ඔබ
සමබර බව රකින බව .

බැරිවෙලාවත් හෙම
සිදුවුවහොත් ගිලෙන්නට
පළමුව කර තබාගන්නේ
මා බව සපථ කල මැන.

ගිරි කුලක් නගින විට
පා ලිස්සා යන විටෙක
පළමුව අත හරින්නේ
ඈ සුරත බවකිව යුතුය මට!

........තොටියා......
සියල්ලන් එතෙර කළ පසු
තුමූම එතෙර විය යුතු!

මේ මල් පොකුර
ඔබ මට දුන් දේවල්වලට.
මේ මල් වට්ටිය
ඔබ මට දෙන දේවල්වලට.
මේ මල් වත්ත
කවදාවත් නොදෙන දේවල්වලට!!!

ජීවිතේ
දිගයි මෙන් පෙනෙන
කොටයි මෙන් දැනෙන!..

.

ඉදින්...,
අප ඇවිද යමු
සමතලා පහත් බිම්වල
කඳු නගින විට දැනුන තෘප්තිය
එකිනෙකාහට මතක් කර කර!..

දිය පහර
තිබිය යුතු තැන තබා නැත.
මල් පඳුර
පිපිය යුතු ලෙස පිපී නැත!

සොඳුරිය...,
බත් පත බෙදන විට
මඳක් වැඩියෙන්
ආදරය බෙදන්න.

හිමියනි...,
මා උයා ඇත්තේ
ගෙදර එනවිට
ඔබ ගෙනා දේවල් පමණි!

......ටෝකියෝ මතක....
හිම කබා පොරෝගත් සුදුම සුදු අහසක්
රතුපාට බල්බ් දැමු ඇපල් වතු යායක්
විදුලි දුම්රියක් තුල ගෙවුන පැය ගානක්
දෑත මත නතරවුණ අනවසර දෑතක්!

හිස් කළගෙඩි
කොයිතරම් නම් සතුටින්ද
ඉහිරෙයි කියා
කිසි බයක් නැතිවිට !

*****

රත්නපුර පෙරහැරෙන්
සොරකම් කලෙමි
මහබඹාගේ මුහුණු දෙක.
හිනැහෙන එක
ලෝකෙට.
අඬන එක
ගෙදරට!

.
පුතේ නුඹ තරහද
පොඩි කාලෙ ටොකු ඇන්නට
ඉක්මනින් ලොකු වෙන බව
දැනන් උන්නේ නෑ මම.

බත් එපා කිව්වම
ගුලි හද හදා කැව්වට
ළඟක හිටියානම් අද
එපා දේවල් දෙන්නෙ නෑ මම.

කරුවල වෙලාවක
ගේට්ටුවෙ හඬ ඇහුණම
අම්මෙ මං ආවා
කියන හඬ ඇහෙනවා වැනි මට.

එදා නොදුන්න දේවල්
හුඟක් ඇත ඔබට දෙන්නට
එහෙත් මම දන්නෙමි
දැන් කිසිත් ඉල්ලන්නෙ නැති බව!

.

අපි හැම සනීපෙන්
අසනීප බවක් දැනුනට
දැන් ඒක පුරුදුයි.

පොඩි එවුන් දැන් ලොකුයි
ඒත් තව දුරටත්
ඉගෙන ගන්න කැමතිලු.

මාත් ඔහෙ ඉන්නවා
වියගහේ බැඳ ඇති
හරකෙක්ගෙ ගානයි.

වසන්තය ඇවිත් යනවා
සිසිරය නවතිනවා
හිතම හිරිවැටෙනවා.

මං ආයෙ එනවා
හිරිවැටුණු හිත අරන්
ඔබේ දෑතේ තියනවා!

තාලයක් මුමුනනවා
හිස උරහිසේ හොවනවා
නිහඬව ලඟටවී
අතින් අල්ලන් ඉන්නවා!

...ගේෂා ...
ප්‍රගුණ කර ඇත
හඬන අන්දම
කඳුළු නොමැතිව.

තවරලා ඇත
ඝනට වත්සුණු
හැඟුම් යටකර.

නියම කර ඇත
රැවටෙනා ලෙස
ඔබට හා මට!