ඔබ පිපී හිඳිතැයි සිතා!!!

.....ඔබ.....

දිළී හිඳිතැයි සිතා 

ඝන රැයක 

තරු ගනිමි.

පිපී හිඳිතැයි සිතා 

අතු පතර 

ඉව කරමි.

එතී හිඳිතැයි සිතා

මඳනළක 

එහි වෙළෙමි .

යළිත් ඒයැයි කියා 

කැඩපතට 

බොරු කියමි.

සිප ගැනීමෙන් පසුවද !!!

.

මතකද එකල 

බොහෝ ඉස්පාසු තිබුන වුව 

ජීවිතය විඳින්නට 

කලබල කල තරම අප.

අතින් අල්ලා ගිය වුව 

නොසෑහී දුක්වූ අයුර 

සිප ගැනීමෙන් පසුවද 

හෙලූ සුසුමන් අපමණ . 

හැල්මේ දුවන අතරමග 

සැතපුම් කුළුණු පසුකර 

දුෂ්කරම මොහොතක 

බැඳ තිබූ බැමි ගිලිහිණ .

තාරුකා යට වැතිරී 

අතීතය සොයන මොහොතක 

ප්‍රියේ නුඹ හමුවෙයි 

මා මෙන්ම කවුරුන්ද සොයමින.

දෛවයේ සිතියම!!!

.

අපි පාට කළෙමුය 

දෛවයේ සිතියම

ප්‍රේමයේ පැහැයෙන්. 

මුහුදු යැයි සිතාගෙන 

රළු කාන්තාර.

නාඳුනන,හඳුනන!!

.

නාඳුනන සිත්තරෙක් 

අහම්බෙන් සිතුවම් කළ

ඔබේ චිත්‍රයක් ඇත තවම

මඳක් පාටගිය,එහෙත් පොඩිනොවුණ .

වම් කම්මුළෙහි

නිතර නැගෙනා සිනා සුළිය 

කොතරම් හොඳින් ඇඳ ඇත්ද එහි 

නාඳුනන තැනැත්තෙක්,හඳුනන මට වැඩිය.

නුඹටත් මහන්සිද??

.

මා ප්‍රිය........!

දුකකට හිස අතගාන 

අත 

තනිවට අතැර නොයනා 

සිත 

රිදෙව්වත් කඳුළු නොඑනා 

නෙත 

මහන්සියි නේද නුඹටත් 

මිත.

එය ගණන් ගත යුතු නැත!!

.

සොඳුර,

ඔබ කැමතිම විදියට 

(මගේ ප්‍රියතම)

වසන්ත කුසුම් මත 

අතුරවා ඇත 

හිම.

අප කුමක් කරන්නද පෙම්වත!!!

.

විඩාබර ඉඩෝරය නිමාකර 

මුදු හඬින් වැසි බිංදු වැටුනාට 

පෙම්වතුන් එකිනෙකා තුරුළු වී 

වර්ෂාවෙ ප්‍රමෝදය වින්දාට 

අප කුමක් කරන්නද පෙම්වත 

දෙඅතකට වෙන්ව ගිය හින්දාම.

අළුපාට වලාකුළු පෙළ ගැසී 

සඳ පාන මොහොතකට නිවුවාම 

සීත සුළඟක් ඇවිත් රහසේම 

සිල් බිඳෙන කතාවන් කිව්වාට 

අප කුමක් කරන්නද පෙම්වත

බැඳෙන්නත් පෙර බැඳුම් බිඳුනාට .

අතර මග නතරවෙන හැම විටම 

මතක සලකුණු ඇසට පෙනුනාට 

යා යුතුව ඇතත් තව බොහෝ දුර 

ඉතින් නම් වාරුවක් නැතුවාට 

අප කුමක් කරන්නද පෙම්වත

හඬා වැළපෙනු මිසක හැමදාම.

අප නතර වූ බවක් නොතකාම 

ජීවිතය ඉදිරියට දිව්වාට 

කාලයේ තැලුම් පහරට ලක්ව 

හදවතෙන් නිතර ලේ ගැලුවාට 

අප කුමක් කරන්නද පෙම්වත

මොහොතකට එඩි බිඳුණු හින්දාම.

අත්ල තදකර අත්ලට!!

.

අකුළන පුටු දෙකක් ගෙන 

එන්න යමු ගං ඉවුරට.

අත්ල තදකර අත්ලට 

බලා ඉමු තරු අහස දෙස.

උණ කොළ සැළෙයි 

ගං දියේ සඳ සැතපෙයි 

අවතාර කතාවක මෙන් 

සෙවනැළි දිගයි අඳුරුයි.

සුරඟනක් මෙන් රඟපෑ 

සුන්දරම කාලය නිමයි .

වීරයෙක් වෙන්නැයි හිතූ 

සිතුවිල්ලට පවා හිනහයි.

උමතු වූ මත්ස්‍යයෙකු 

ගඟෙහි සඳවත මත නටයි. 

ළයෙහි හිස රඳවන්න 

වදන් මින් මතු අකැපයි .

රහසකින්වත් පවක් වී නැත.!!

තාරුකාවක් වූ හෙයින් ඔබ 

නොදැන සිටියෙමි 

මළ වගක් තිස් වසකටත් පෙර.

සිහිළ විඳිමින් හිඳි වුවත් මම

ප්‍රියේ නොතැවෙන් 

රහසකින්වත් පවක් වී නැත.

දත් පහරවල්!!

පැමිණ ඇත 

වස්සාන ඍතුව 

සියුම් දත් පහරවල් තබමින් 

ගෙල මත.

ආතුර වූ සිතින් !!

.

නොලියවෙන වග දැන දැනත් 

එකදු කවියක් මා ගැන 

කියවමි ඔබේ කවි 

සොඳුරු අඟනුන්ට ලියවුණ 

ආතුර වූ සිතින් 

හෙලා කඳුළැලි තනි යහන මත.

ප්‍රියේ ඔබ අවදිව 

විවර කරනා විටදි කවුළුව 

තණ පත් අතර රැඳවුන 

මල් තුහින ඇත කවක වෙස් ගෙන.

කිසිවෙකුත් නොකියවන 

කවිය ඒ මා ලියූ ඔබ ගැන.

දීර්ඝම දවස්!!!

දීර්ඝම දවස් ඇත 

සාදය නිමාවූ පසු 

හිස රැඳුණු කානේෂන් මලක් සේ 

උවමනා නොවූවද 

තව දුරටත් පැළඳහුන්

මතකයක.

දීර්ඝම දවස් ඇත

පිපාසය සංසිඳුණු පසු 

බිම තියනු නොහැකි කුසලානයක් සේ 

ඉව කරමින් සුවඳට 

හිස් බව නොඅදහන 

ප්‍රේමයක.

දීර්ඝම දවස් ඇත

අන් අතක බැඳුනද 

පියාපත් සඟවා ගත් කුරවියක සේ 

සුදුසුම මොහොත එනතුරු 

කල්ප කාලයක් පෙරුම් පිරිය යුතු 

හීනයක .

අත්ල කොණහන තුරු!!!

.

ප්‍රියේ!

ඔබට පුළුවනි ඉඳහිට 

ආදරේයැයි පවසන්න. 

තේ හදා අතට දෙනවිට 

අත්ල හෙමිහිට කොණහන්න.

උයනවිට හොරෙන් විත් 

හාද්දක් ගෙළට දී සැඟවෙන්න.

එවිට මට පුළුවනි 

කුඩා කෙල්ලක් වගේ හිනැහෙන්න.

බෙහෙත් පෙති බෝතලේ 

වත්ත පල්ලැහැ තැනක වළලන්න.

විළියෙන් ඇඹරෙන වෙල්වට් !!!

.

කම්මැළි කඳු මුදුන් 

සිප සනසාන යයි 

සීතල වලාකුළු.

උඳුපියළි පත් මත 

ප්‍රිස්ම මෙන් දිළිසෙයි 

ඉතිරි වූ වැහි බිඳු .

දිගු සෙවණැලි මත 

රන්වන් පැහැය තවරයි 

නින්දට යන හිරු.

රෝස පැහැ වෙල්වට් 

විළියෙන් ඇඹරෙයි

දෙතොල් දැක ඈ සතු.

අයිස් සරුවත් කඩවල!!!

.

හැන්දෑවෙ හතේ බස් එකේ 

අන්තිමම අසුනෙ හිඳගෙන 

මඳක් ඉඩ තියාගෙන යමි 

වැරදීමකින් හෝ එතැයි සිතමින්.

වැව රවුමෙ ඇවිදින විට 

සුරත ලිහිල් කරගෙන යමි 

බැරිවීමකින් හෝ ඇවිත් හෙමිහිට 

අතින් අත පටලා ගනීදැයි පතමින්.

නගරයේ උන්මන්තක වීදිවල 

විමසිල්ලෙන් හඹා යමි 

අයිස් සරුවත් කඩවල,අඹ වෙළෙන්දන් අස 

සැඟවී බලා හිඳීදැයි නොදනිමින්.

සඳ නොපායන රාත්‍රීවල 

ඉකිබිඳුම් සිරකර සැතපෙමි 

යහනෙහි එක් පසක් 

කොතරම් සීතලදැයි නොසිතමින්.

අප්පච්චි ඔබ.!!!

.

මදඳුරු රාත්‍රියක 

තැලුම් කෑ හදවතක් සමගින් 

හිස නමා වැළපෙන විට 

තාරුකා එළියක් ලෙසින් විත් 

'නැගිටින් ලොකු දුවේ' කියයි 

අප්පච්චි ඔබ.

කොල්ලෑව බිඳ වැටුණු 

කුඩා ඔරුවක තනිව 

දෛවයට ඉඩ දෙන විටෙක 

සුළං රැල්ලක් එවා මදෙසට 

'ගොඩට එන් ලොකු දුවේ' කියයි 

අප්පච්චි ඔබ.

බොහෝ දෙනා පවසති 

නොඑන වග නැවත කිසිදින 

එහෙත් උන් නොදනිති 

තනිවන හැමවිටම 

හිස අතගා යතැයි 

තවම ඔබ.

පිළිස්සෙන කුසුම!!!!

නිමෙන ලෙස 

පහන් දැල්ලක් සුළඟට 

නිමාවිය සෙනෙහස.

මඳක් කල් යනතුරු 

ඉඳහිට දැනුනි කර සුවඳ 

පිළිස්සෙන කුසුමක.

ඉකි බිඳින කඳුල!!!

.

කළුවර රාත්‍රියක 

වැසුණු කවුළුව මත 

මල් අත්තක් ගැටෙන හඬකින් 

අවදි වෙමි.

ඔබ ඇවිත් යනු ඇත 

අදත් සුපුරුදු ලෙස 

යහනෙහි හොවා රිදුනු ළය 

අසා ඉමි.

නිදිබර උදෑසන 

විවර කර මඳක් කවුළුව 

තවමත් නොවේලුනු කඳුලක් 

ඇහිඳ ගමි.

දිගු දවස ඇරඹුමට 

සුභ නිමිත්තක් සේ 

අවුල් හිසකෙයා'තර 

ඉකි බිඳින කඳුල රඳවමි.

අපිට තිබුනේ බැංකොක් යන්න.!

.

රිදී ජුබිලියට 

දානයක් දෙනවා වෙනුවට 

අපිට තිබුනේ බැංකොක් යන්න.

පැකේජ් තියෙනවා හැම තැනම 

එක එක ගානට අතේ මිටේ තරමට.

ඇඳුම් ගන්න තිබුණා ඇතිතරං 

සපත්තු,හෑන්ඩ් බෑග් ,සෙන්ට් පවුඩර් 

මෙහෙ මිලෙන් බාගෙට 

දන්න අයට විකුනන්නත් තිබුණා

කඩේට වඩා අඩුවට. 

පොඩි කාලේ මට තිබුනේ 

ගවුම් තුනයි,එක සපත්තු ජෝඩුවයි.

පිරිමහ ගන්න වුනා අවුරුද්දම 

හෝදලා වේලලා,වේලලා හෝදලා.

ඇඟිලි ඇද වුනේ හිරට සපත්තු දාලා.

බැන්ද අලුත මතකද ඔයාට

පඩි ගන්නේ හෙට කියලා 

පාන් ගෙන්න ගිය හැටි .

කැටේ කට ලොකු කරලා 

කාසි අරගෙන එළියට .

කාර් එකක් තියා බයිසිකලයක්වත් නෑ 

පුතත් වඩාගෙන බඩුත් උස්සගෙන 

බස්වල,කෝච්චිවල 

දුෂ්කර ගමන් ගිය හැටි 

සීට් එකක්වත් නැතුව වමනෙ දම දමා.

දානෙට ගිය මුදලින් 

අගේට බැංකොක් යන්න තිබුනා 

ඔෆිස් එකේ හුඟක් ඈයො

නිවාඩුවලට යන්නෙම පිටරට 

අපිට කොහෙන්ද එහෙම සැපක් .

මං දොස් කියනවා නෙමෙයි 

පිං කරනේක හොඳයි තමයි 

එකවුන්ට් එක පුරෝන තරමට 

ලබන ආත්මෙ සැප ලැබෙයි.

(ඒත් )කවුද දන්නෙ ෂුවර්ද කියලා.

උදේට උයල,වැඩට ගිහින්,ගෙදර ඇවිත්,ආයේ උයලා 

සෙක්කුවක වගේ රවුමට කැරකිලා 

නිකම්ම නිකං වයසට ගිහිල්ල.

දන්නවද,අපිට තිබුනෙ බැංකොක් යන්න 

හීල් දානෙ පොඩ්ඩක් පන්සලට ගෙනියන්න.

හාදු වලට එබුන නළලත!!!

අතැර යන්නෙමි කියා සපථ කර 

සුලැඟිල්ලක ,හාදු වලට එබුන නළලත 

අකීකරු කෙහෙ රොදක 

හරියටම ළයේ වම්පස 

තවමත් රැඳී ඉන්නට කිම්ද කාරණ ?