හුදකලා බස්සෙක්
නිදි කිරයි සීරුවට
කොස් ගහේ කෙළවර

සුදු කමිස ඇඳගත්
දෙවිවරුන් පොත් බලති
වලාකුළු යහන් මත.

හදිසියේ අවදිව
වතුර ඉල්ලා හඬති
ගෙඹි ළමයි රොත්තම.

යුග ගණන් මතකය
නින්ද පලවා හැර
මා තවම අවදිව!

එකටම මහළු වෙන්නට
ගිවිස ගත් අප දෙදෙන
දෙතැනකට වී අද
තනි තනිව මහළුවෙන.

දන්නා කියන ඇළ දොළ
කලාතුරකින් ඇස් හැර
ඔබ කොහේ වෙත්දැයි
රහසේම විමසන.

කිසිවකුත් නොදන්න
මා සමග යන තැනැත්තෙක්
ගිවිසගෙන නොසිටියද
මාත් එක්කම මහළු වෙන!

පෙම්වත...,
අපි ආයේ හමුවෙයි
සැකක් නෑ.
ඒත් දැන් ඉන්න ඔබ නෙමෙයි.
..මේ ඉන්න මා නොවෙයි.
බර පොදි වල බරින්
ස්වල්පයක් බිමට නැමුණු
වෙන දෙන්නෙක්.
මලුත් පිපෙයි
කුරුල්ලොත් හඬයි
ඒත් වෙනස් විදියට.
පිටවී ගියපසු නැවැත්වූ තැනින්
යලි එනු නොහැක සුපුරුදු නමින්.
එහෙයින්...පෙම්වත
ඇස් වසා හිඳින්න

ජීවිතේ
ඇත්ත නොපෙනෙන ලෙස!

තරුණ කල
දම්වැලෙන් බැඳගෙන
දුකසෙ රැකගත්තෙමිය
කාලය.
දැන් ඉතින්
කෙවිටකින් තල තල
එලෙව්වත් යන නොයන
ගානය!

කන්ද....
ගස් වලට වඩා උස්.
කන්ද මුදුනෙ ගස්
කන්දට වඩා උස්!

ලොවේ කොයි තැනක හරි
හුදකලා ගසක් යට
මගේ නම ලියා ඇති
කුඩා කළු ගලක් ඇත.
...
පෙරලලා බැලුවහොත්
මංජුසාවක දමා
සුරක්ෂා කරන ලද
පැරණි හදවතක් ඇත!

හිතුමතේ ගොඩ ගලන හුළඟට
අත වනා රෑ දවල් නැතුවම
වෙහෙසිලා ගස් කොළන් සේරම
හිසනමා සැරසේය නින්දට!

පිටුපා සිටියෙමි
සත්‍යයට.
මටත් නොකියා
පිටුපසින් විත්
මුහුණ ළඟටම!

ඔබ කැමති ජීවිතය......
පින්සල් පාර නොපෙනෙන්න
මටසිලිටි ලෙස පින්තාරු කල
නිවැරදි වර්ණ සංකලන යොදා
රිදී රාමුවක කොටුකල සිතුවම

මම ආස විදිහ.....
එහෙන් මෙහෙන් පාටකල
වැරදි තැන් මකා සකස් කල
තව තවත් වැරදෙන්න ඉඩ තියෙන
රාමුවෙන් ගැලවූ කළු සුදු සිතුවම!

...සොයමි...
නොදැන
දිගුකල හෙයින්
ඇඟිල්ල
අකාලේ මැකීගිය
දේදුන්න!

ආලය...,
කාලය නොගෙවා
ලද ඇසිල්ලෙම
යහමින් සොඳින්
අනුභව කල යුතුය
පිළුණුවිය හැකි බැවින් විගස!

කාලය.....,
උගුරින් උගුර
බිඳෙන් බිඳ
තලු මරමින්
රස විඳිය යුතුයි.
ආ මොහොත
යළි නොඑන හෙයින්!

පාගන්න එපා
තණ බිස්ස
රිදෙයි
උඳුපියලි මල් වලට!

දියෙහි පාවෙන
මෘදු තණපත්
මසුන් සේ ගෙන
භාවනාවක
කොකෙක්!

මා ප්‍රියය......!
වෙහෙසය මට
ඔබට මෙන්ම.
තව දුර යනු නොහැක.

ගිලිහුනේ කෙලෙසකද
කොයි ලෙසද නොදනිමි
පැමිණි මග අප දෑත බැඳගෙන .

මල්පෙති සිපගෙන
කවි කියූ යුගය අවසන්ය
කටු ඇනී රිදුම් දෙයි දෙතොලම.

යා යුතුය තවත් දුර.
හමුවේද නොවේවිද නොදැනම.
රැයවල්ද දහවල්ද පසුකර.

හාදුවක් තියා යමි
කවුළුවේ වීදුරුව මතුපිට
දෙතොල රඳවනු පිණිස
එතැනම !

.

අන්තිමට
අපි ඉඳන් උන්නු තැන
ටොපි කොළ දෙකක්
තැලුණු තණකොළ තීරුවක්
තුනී විලවුන් සුවඳක්
ගල් ගැහුණු කඳුලක් !

මමය නැව්තොට
බොහෝ නැව් නොනවත්වන
නැවත්වුව නොරැඳෙන
රැඳුනද නැංගරුම් නොලන.

ඔබ රැඳි නෞකාව
පෙනෙන නොපෙනෙන මානයේ
නැංගරුම් ලා
නිරතුරුව සිත රිදවන!

...කුඩා තේ බඳුන...
බඳුන බිඳි කල
බඳුන නැත.
තේ ඇත.
පොළොවෙහි ගැළුවද
කඩමල්ලකට ඉරුවද
තේ ඇත.බඳුන නැත.
මනස හා සිරුර මෙනි.
(SMALL BUDDHA චිත්‍ර පටියෙන් ඇහිඳ ගතිමි.)

යුරේකා! යුරේකා!
සොයා ගත්තා
අඳුරේ වේගය
ඔබ- මා- හැර- ගිය- දින!

මං තවම ඉන්නවා
පාළු ගුරු පාරවල
නොගැඹුරු දිය කඩිතිවල
නමක් නැති කඳුවල
නිමක් නැති දෙනිවල
අග මුලක් නැති පොත්වල
තේරුමක් නැති ගීවල
කාලය රවට රවටා
මං තවම ඉන්නවා.
එකම එක මොහොතක්
ආපහු හැරෙන තුරු ඔබ
මං බලා ඉන්නවා.
හඳුනන එකම බැල්මක්
ම'දෙස හෙළනා තුරු
ශෝකයෙන් ඉන්නවා!